Sommige zuivelverwerkers, vooral in het zuiden van Duitsland, reageren hierop door hun prijzen sneller te verhogen. Het Zuid-Duitse Allgäuland kondigde pas een prijsverhoging aan nadat bijna 40 pct van de leveranciers had opgezegd. Danone verloor honderden melkveehouders aan Omira in Baden-Württemberg. Ook elders in Noordoost-Beieren beëindigden honderden boeren het contract met hun plaatselijke fabriek. Velen maakten hier ook de overstap naar Omira of Goldmilch.

In vrijwel alle gevallen was de te lage melkprijs doorslaggevend. Niet alleen in Zuid-Duitsland en in Oostenrijk speelt dit probleem. In Noord-Duitsland heeft Nordmilch onlangs een leegloop onder de leden op het laatste nippertje kunnen voorkomen. Diverse deskundigen stellen de vraag of de Duitse zuivelbedrijven de snelheid van prijsverhogingen wel goed aankunnen. Vaak verhogen de zuivelaars met het mes op de keel.

Dat lijkt op de situatie in Frankrijk. Daar dwongen vorig jaar boeren de fabrieken om meer geld voor de melk toe te zeggen dan dat de verwerkers achteraf waar konden maken. Momenteel speelt de discussie er opnieuw. De Franse boeren eisen weer van de fabrieken dat ze meer betalen dan dat ze nu doen.

In 2007 sleepte het toenmalige Campina in ons land nog 20 melkveehouders voor de kortgedingrechter omdat ze weigerden hun melk nog langer te leveren aan de zuivelgigant. De boeren waren uit onvrede met de melkprijs die ze toen van Campina kregen, overgestapt naar afnemers die wel een hogere prijs wilden betalen. De Nederlandse zuivelcoöperatie meende dat de melkveehouders contractbreuk pleegden en eiste een dwangsom van 2.500 euro per dag dat er niet geleverd werd.

De kortgedingrechter oordeelde dat de eis van Campina ongegrond was omdat er geen sprake was van hoogdringendheid. Na die uitspraak besliste Campina om geen juridische procedure ten gronde op te starten. “We blijven wel achter onze eis voor een redelijke opzegtermijn staan”, klonk het toen.

bron Agrarisch Dagblad

30/04/2010