Een eerste geurbron is terug te vinden in de directe omgeving van de suikerfabriek. Ze verspreidt de gekende ‘bietenpulpgeur’. De tweede bron bevindt zich in de bezinkingsvijvers. De uitzonderlijke kwaliteit van de aangevoerde suikerbieten heeft ervoor gezorgd dat het bietenwater een hogere concentratie aan organische afvalstoffen bevat. “Door het rustige en mistige weer van de afgelopen dagen blijft de geur van beide bronnen ter plaatse hangen”, zegt Marcel Logist, de Tiense burgemeester.

Maar er is meer aan de hand, ook aan de waterzuivering schort er iets. “We zijn de oorzaak van dit probleem aan het aanpakken, maar dat kan acht tot tien weken duren”, zegt Johan De Rycker, woordvoerder van de Suikerraffinaderij. “In afwachting nemen we maatregelen om de geurhinder te beperken. Zo wordt er sinds twee weken kalkmelk aan het bietenwaswater toegevoegd”.

Daarnaast werden er ook vier beluchters geplaatst in de bezinkingsvijver. “Wanneer die in werking werden gesteld, heeft dat in de eerste fase meer geuroverlast gecreëerd omdat het vijverwater werd omgewoeld, maar nadien zal dit zorgen voor een betere afbraak van de biologische afvalstoffen waardoor de geuroverlast vermindert”, weet de burgemeester. “Deze week zal er nog een tweede wachtvijver in werking worden gesteld waardoor de biologische afvalstoffen sterk worden verdund”.

Ondertussen moeten de buurtbewoners nog even met de stank leven. “Het is echt een verschrikkelijke geur. Je kan het vergelijken met rotte vis”, zegt een buurtbewoonsters. “Afhankelijk van het weer is de stank sterker of minder sterk. Ramen en deuren gesloten houden is de boodschap, maar dan nog is het moeilijk om de geur buiten te houden”.

bron Het Laatste Nieuws

05/11/2009