De curatoren Jacques Daniëls en Jeroen Stekelenburg hebben direct na hun aanstelling de vaart erin gezet. Vorige week woensdag waren ze nog slechts bewindvoerders en moesten ze oordelen of het bedrijf te redden viel. Binnen een dag concludeerden ze dat het voor een eventuele doorstart het beste zou zijn om het faillissement aan te vragen voor in ieder geval de drie belangrijkste holdings en werkmaatschappijen van Weyl. Dat faillissement werd donderdagmiddag verleend.

Toen hadden zich al diverse gegadigden gemeld voor de overname van delen van het Weyl-concern. Tot de gegadigden behoort in ieder geval het vleesconcern Vion Food Group. Ook de VanDrie Group zou geïnteresseerd zijn. Curator Daniëls spreekt van wel tien geïnteresseerde partijen, al lijkt dat aantal optimistisch.

Van belang voor een snelle overname is wel dat de curatoren niet stuiten op complicerende zaken. Cruciaal is dat er helderheid komt over de reden waarom de banken de financiering hebben gestopt.

Weyl was een bedrijf dat financieel gezien complex in elkaar zat. Weyl Beef Products was wel de belangrijkste werkmaatschappij van het bedrijf, maar daar zaten nog twee holdings boven: Weyl Holding en Holding Defa. Dat laatste bedrijf, met als enig bestuurder Frank Weyl, was het controlerende bedrijf. Onder Holding Defa hingen in totaal 37 sub-holdings en bv’s.

Het is niet alleen het grote aantal holdings en werkmaatschappijen en de leenconstructies waarmee ze werkten, die de financiële relaties ingewikkeld maken. Ook de toeleveranciers raakten betrokken in het financiële web van Weyl. De runder- en kalverslachter kocht dieren in Nederland en België in. Het werkte daarvoor met zes of zeven grote inkopers, die op hun beurt weer vee kochten van kleinere handelaars. Tot zo ver is dat eigenlijk weinig bijzonders. Wel bijzonder was dat Weyl extreem lange betalingstermijnen hanteerde ten aanzien van de handelaars, soms tot twaalf weken en meer.

Ook een aantal rosékalverhouders kan mogelijk naar een deel van hun geld fluiten. De in Nederland ingekochte dieren (zo’n 5.000 per week) gingen grotendeels naar de slachterij in Enschede, de in België ingekochte dieren (zo’n 2.500 per week) gingen vooral naar het Weyl-slachthuis in het Duitse Nordhorn/Gronau.

Maar weinig van wat bij Weyl stond was eigendom van de firma. Bijna alles werd gehuurd of geleased. Bovendien was het een vleesbedrijf zonder sterproduct. Weyl had wel het Weylander-rosévlees met Beter Levenkeurmerk van de Dierenbescherming, maar dit was nog geen volumeproduct. Weyl leverde vooral veel anoniem product af: gehakt voor McDonald’s en rundvlees voor onder meer Rusland.

Dat Weyl failliet zou gaan, werd al vijftien jaar lang voorspeld, maar telkens wist het bedrijf die doemverhalen weer naar de achtergrond te duwen. Het groeide tegen de verdrukking in en profileerde zich te laatste jaren zelfs als de grootste runderslachter van Nederland. Vorig jaar opende het nog een gloednieuwe uitsnijderij.

Ook de laatste tijd waren er tekenen dat weer beter ging met het bedrijf. De betalingstermijnen werden iets korter en kredietverzekeraars verlaagden hun opslag voor het verzekeren van de veehandel met Weyl. Ook maakte Weyl een inhaalbeweging bij de deponering van jaarstukken. Het tekort bij de storting van pensioenpremies, werd door Weyl aangevuld. Het reeds lang aangekondigde faillissement van Weyl Beef Products komt dus op een onverwacht moment.

bron Agrarisch Dagblad

25/05/2010